dinsdag 28 oktober 2014

Wat betekent het logo voor het jaar van het godgewijde leven?

Het jaar van het godgewijde leven loopt vanaf het Sint-Andreasfeest, 30 november 2014, tot aan de feestdag van de bekering van Paulus, 25 januari 2016. 

Wat betekent het logo? 

Evangelie, profetie, hoop. Een duif draagt op een vleugel een veelvlakkige wereldbol, terwijl ze op de wateren rust waaruit drie sterren oprijzen, beschermd door de andere vleugel. Het Logo voor het Jaar van het Godgewijde Leven drukt op symbolische wijze drie fundamentele waarden van het godgewijde leven uit. Daarin herkent men “het constante werken van de Geest”. In dit werken van de Geest zijn dankzij allerlei soorten van charisma in de loop van de eeuwen de rijkdommen ontvouwd van het beoefenen van de evangelische raden. En zo wordt altijd het geheim van Christus tegenwoordig gesteld in Kerk en wereld, in tijd en ruimte” (Vita Consacrata, VC 5). 

In de grafische weergave van de duif kan men het Arabisch voor Vrede vermoeden: een herinnering aan het feit dat het godgewijde leven voorbeeld moet zijn van universele verzoening in Christus.

De duif over de wateren

De duif maakt deel uit van de klassieke symbooltaal om de werking van de Heilige Geest als bron van leven en inspiratie van de creativiteit uit te beelden. Het verwijst naar het begin van de geschiedenis: in het begin zweefde de Geest van God over de wateren (cf Gn 1,2). De duif zweeft over een zee vol onuitgedrukt leven en roept zo de geduldige en vertrouwvolle vruchtbaarheid op terwijl de haar omgevende tekenen de scheppende en vernieuwende werking van de Geest openbaren. De duif roept ook de wijding op van de menselijkheid van Christus in het doopsel.

De wateren, gevormd door mozaïeksteentjes, verwijzen naar de complexiteit en de harmonie van de menselijke en kosmische elementen die de Geest doet ‘zuchten’ volgens de mysterievolle bedoelingen van God (cf Rom 8,26-27) zodat ze samenvloeien in de gastvrije en vruchtbare ontmoeting die tot nieuwe schepping voert. Tussen de golven van de geschiedenis door zweeft de duif over de wateren van de zondvloed (cf Gn 8,8-14). 

De godgewijde vrouwen en mannen zijn in het teken van het Evangelie altijd al pelgrims, die midden de volkeren hun charismatische en diaconale verscheidenheid beleven “als goede beheerders van de veelvormige genade van God” (1Pe 4,10); getekend door het kruis van Christus tot het martelaarschap toe, bewonen zij de geschiedenis met de wijsheid van het Evangelie, en de Kerk die al het menselijke in Christus omhelst en geneest.

De drie sterren

De drie sterren herinneren aan de identiteit van het godgewijde leven in de wereld als confessio Trinitatis, signum fraternitatis en servitium caritatis [belijdenis van de Drieëenheid, teken van broederlijkheid, dienst van de naastenliefde]. Ze drukken het circulaire en relationele karakter uit van de trinitaire liefde welke het godgewijde leven dagdagelijks in de wereld tracht te beleven. De drie sterren roepen ook het drievoudige gouden zegel op waarmee de Byzantijnse iconografie Maria eert, de geheel Heilige Moeder van God, de Eerste Leerlinge van Christus, Voorbeeld en Beschermvrouwe van elk godgewijd leven. 

De veelvlakkige wereldbol

De kleine veelvlakkige wereldbol betekent de wereld met zijn veelheid van volkeren en culturen, zoals Paus Franciscus aangeeft (cf Evangelii gaudium, EG 236). De adem van de Geest ondersteunt die wereld en voert hem naar de toekomst: uitnodiging aan de godgewijde mannen en vrouwen “dragers van de Geest te worden (pneumatophóroi), werkelijk geestelijke mannen en vrouwen die (...) in staat zijn de geschiedenis in het verborgene te bevruchten” (VC 6).

Het godgewijde leven in de Kerk vandaag: Evangelie, profetie, hoop

Het trefwoord onderlijnt nog verder de identiteit en de perspectieven, de ervaring en de idealen, de genade en de tocht welke het godgewijde leven heeft beleefd en blijft beleven in de Kerk als volk van God, in de pelgrimstocht van volkeren en culturen op weg naar de toekomst. 

Evangelie: geeft de fundamentele norm van het godgewijde leven aan en dat is “het volgen van Christus zoals het Evangelie dit voorhoudt” (Perfectae Caritatis, PC 2a), eerst als “levende gedachtenis van de wijze van bestaan en handelen van Jezus” (VC 22), daarna als levenswijsheid in het licht van de veelvoudige raadgevingen door de Meester aan de leerlingen gegeven (cf Lumen Gentium, LG 42). Het Evangelie schenkt richtinggevende wijsheid en vreugde (cf EG 1).

Profetie: herinnert aan het profetisch karakter van het godgewijde leven dat zich “aandient als een speciale vorm van delen in het profetisch ambt van Christus die de Heilige Geest aan heel het Volk van God meedeelt” (VC 84). Men kan spreken van een authentiek profetisch ambt dat ontspringt aan het Woord en zich voedt aan het Woord van God; dat ontvangen en beleefd wordt in de verschillende levensomstandigheden. Dit ambt komt tot uiting in de moedige aanklacht, in de verkondiging van nieuwe ‘bezoeken’ van God en in “het verkennen van nieuwe wegen om het Evangelie in de geschiedenis te actualiseren met het oog op het Rijk van God” (ib.). 

Hoop: herinnert aan de uiteindelijke vervulling van het christelijk mysterie. We leven in tijden van wijd verspreide onzekerheden en van schaarste aan projecten met ruime horizonten: de hoop toont de culturele en sociale broosheid, de horizon is duister omdat “In onze wereld de voetsporen van God vaak niet meer worden gezien” (VC 85). Het godgewijde leven heeft een voortdurende eschatologische gerichtheid: in de geschiedenis getuigen dat elke hoop een definitieve vervulling zal kennen en de verwachting omvormen “tot zending, opdat het Koninkrijk in toenemende mate hier en nu werkelijkheid wordt” (VC 27). Als teken van hoop wordt het godgewijde leven nabijheid en barmhartigheid, parabel van de toekomst en bevrijding van elke afgoderij.

“Bewogen door de liefde van God die in ons hart is uitgestort door de Heilige Geest” (Rom 5,5) omhelzen godgewijde mannen en vrouwen het universum en worden gedachtenis van de trinitaire liefde, bemiddelaars van verbondenheid en eenheid, biddende schildwachten op het keerpunt van de geschiedenis, solidair met de mensheid in haar lijden en in het stille zoeken van de Geest.


Vertaling uit het Italiaans: Marcel De Pauw msc