woensdag 13 november 2013

Wereldjongerendagen 2013: werken aan de wanorde!

“Gaat en wees missionarissen, verspreid de Blijde Boodschap wereldwijd”. In de loop van de zendingsviering van de Wereldjongerendagen heeft paus Franciscus de jongeren opgeroepen om niet bang te zijn en de armsten te dienen. Hij ging verder met te zeggen dat de beste getuigen naar de jongeren de jongeren zelf zijn. Zijn boodschap was veeleisend, maar de enorme menigte die zich op het strand van Copacabana het verzameld was bereid ze ter harte te nemen.

Er ging dan ook een week van voorbereiding, van catechese, van liturgie en muziek aan vooraf, maar vooral een week waarin het geloof gevierd werd. Er was een flashmob met de bisschoppen, warme omhelzingen met de Argentijnen en de klimtocht naar het wonderbaarlijke beeld van Christus Verlosser, waarvan de gespreide armen de pelgrims van over de wereld verwelkomden.

Onze groep van de Missionarissen van het heilig Hart bestond uit jongvolwassenen uit onze parochies en bewegingen in Engeland en Ierland. Wij waren maar met elf mensen, maar in werkelijkheid maakten wij deel uit van een massa van zo’n 3.750.000 pelgrims.

Deze week heeft jongeren van letterlijk heel de wereld zien samenkomen in Rio de Janeiro om er de boodschap van de paus te beluisteren en samen te groeien in de liefde van God. Vanaf het ogenblik dat wij voet aan land zetten kon je de sfeer al aanvoelen: dat gevoel van welkom, openheid en menselijke warmte dat men nergens anders vindt dan in de landen van Latijns Amerika.

Acht dagen lang hebben wij jongeren ontmoet uit Ghana, de Verenigde Staten, Chili, Libanon, Mongolië, Duitsland, Australië, van de Chamorros uit Guam en uiteraard uit Brazilië. Taal was niet echt een probleem, want met zoveel goede wil en enthousiasme volstaat een klein beetje Portugees al om samen op weg te gaan.

Wij hadden gepland om na de Wereldjongerendagen de MSC in Venezuela te ontmoeten voor een volleybalmatch, maar het is uitgelopen op het gezamenlijk genieten van een milkshake. Het was me een week! In de loop van de week ontmoetten wij onze bisschoppen, priesters en andere pelgrims uit Engeland en Ierland in een kerk te Ipanema. Ierland was heel sterk vertegenwoordigd door groepen uit Dublin, Ferns en Clogher. Bisschoppen uit het Verenigd Koninkrijk, uit Nigeria en Australië spraken ons over hun geloofsweg, over de zin van onze roeping en onze rol in de kerk. Het was een leertijd, maar ook een gelegenheid om een stuk innerlijke weg af te leggen, zoals bv. bij de verzoeningsviering op woensdag in een parochiekerk die gelegen was op de verdieping boven een winkelcentrum.

Maar waarom dit alles? Waartoe dient het? Toen men hem die vraag stelde antwoordde paus Franciscus: “Wat ik van de Jongerendagen verwacht? Wanorde. We wisten dat we in Rio een hele warboel zouden meemaken, maar ik wil onrust in de bisdommen! Ik wil dat de kerk dichter bij de mensen komt. Ik zou willen dat men in onze parochies, onze scholen, onze structuren komaf maakt met klerikalisme, wereldlijkheid en terugplooien op zichzelf. Daar moeten wij ons van ontdoen”.

Het zal niet volstaan naar huis terug te keren en de dingen te laten zoals ze zijn tot aan de volgende Wereldjongerendagen in 2016 in Krakau, Polen. Paus Franciscus wil dat wij aandacht hebben voor de noden in de wereld en wat de kerk daarvoor te bieden heeft. En als er ter plaatse niets is, spoort hij ons aan om zelf het heft in handen te nemen. Wij hebben in ons geloof iets kostbaars om mee te delen. Het is een boodschap van vrede, van hoop en liefde die gehoord moet worden. Vandaag is niet het einde van de Wereldjongerendagen: het is een begin. Werken aan de wanorde!

(P. Alan Neville MSC)