donderdag 15 augustus 2013

Een stukje uit de voorbije Stiltedagen (7-13 augustus 2013)

De Stiltedagen, samen met de Familieweek een 'hoogmis' in de vakantie. We hebben met beide activiteiten vele mensen bereikt, we hebben bovenal elkaar ontmoet en gevonden. Heerlijke vakantiedagen. We aarzelen om erover te vertellen, maar als we een tipje van de sluier lichten worden velen die het horen nieuwsgierig, alsof er een verlangen naar boven komt dat zegt: "... dat wil ik ook eens meemaken!" of dat is precies het medicament voor wat mensen -ongemakkelijk - aanhoudend vertellen: "... het moet rustiger aan, we leven te druk, te lawaaierig, te haastig en zo gaat veel aan ons voorbij."

Op het numeriek hoogtepunt waren we met negenendertig in de Stiltedagen in Westmalle, niet in maar wel in de buurt van de trappistenabdij van Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hart. Veertig mensen kwamen en gingen in hun eigen ritme, ze liepen door de vijf volle dagen 'menselijke' stilte, ingeleid door een vooravond met avondmaal en afgesloten door een morgen met ontbijt. Heerlijke recepten - smakelijk, pikant, kleurrijk, wisselend - werden werkelijkheid, zowel in de keuken en de refter als in de persoonlijke ontmoetingen met de begeleider. Echte lekkere wijnsausjes zowel als een verzorgde liturgie zijn geen luxe-artikelen als ze bijdragen tot een smaakvol geheel. Een doel: Hem vinden en ontdekken hoelang Hij je al gevonden heeft.

We gingen allen onder de beschermende mantel van JaHWeH door, van de Wees-er!, de Wezer, Hij-die-is-en-meetrekt. Gezonden word je dan om zelf ook de warmte van onder de mantel uit te dragen naar alle koude plekken en de kille harten, om zelf de warmte in eigen hart te behoeden.

Ik wil iets vertellen over vriendschap, over kerk zijn, over de parochie, over Gods Woord... over een stilteweek
Je komt er binnen na drukte en lawaai, stress en gevecht tegen de hindernissen van het leven; je komt er tot rust, je komt op verhaal, er valt iets van je af van zorg en inzet, vermoeidheid en slagkracht; hier mag je uitblazen en tot jezelf komen, het vergeten beste in jezelf herontdekken; men wijst het je met mondjesmaat vol troost weer aan

Het is bovendien een bewaakte zone, zonder groot of onmiddellijk gevaar, er zijn mensen die een oogje in het zeil houden, die je bescherming aanbieden, zonder woorden of bewuste opdracht; ze herbergen je, bieden je een dak aan en menselijke veiligheid

Hier is een plek waar je van alles weer kan indoen: het tekort vullen, aan eten en drinken, slaapkansen, kleding, alles wat je dagelijks nodig hebt; ook een nieuw boek, nieuwe speelkaarten, een puzzel, nieuwe verhalen
Heel bijzonder doe je brandstof in want die tanken en bakken zijn leeg; de energie is op, flink opgebruikt tijdens de laatste tochten en reizen die veel van je hebben gevraagd; je doet olie, benzine, mazout in, laadt de batterijen weer op met elektriciteit: nieuwe slagkracht, nieuwe fut en zin in het leven, goesting, zeker als het wat troebel, grijs of duister is geworden

Ten vijfde krijg je hier de gelegenheid om je afval achter te laten; er staan containers klaar, je hebt gehoor of vindt een hart dat luistert. GFT, PMD, restafval, groot en klein afval, gevaarlijk afval; het krijgt allemaal zijn plek; je kan narigheid lossen, loslaten, kleinheid afgeven, en plaats maken: ruimte komt vrij voor goede dingen die in de verdrukking raakten

Ten slotte merk je ook de builen en de blutsen, de kwetsuren en scherven, geruis en puin; hier kan aan je gewerkt worden, je wordt dan opgelapt, hier laat je je omgeven en aanraken en je wordt geheeld, verzorgd, gereinigd; het koude gewarmd, de hitte gekoeld, wat nieuwe lappen vervangen de verweerde stukken, bijna naadloos wordt het oude vernieuwd. Je bent opgefrist, bijna helemaal nieuw, de oude! en toch niet; als nieuw


Je herkent het beeld van de haven en de aanlegsteigers. Een vriend is er een. Een stilteweek is er een. De kerk en je parochie kan er een worden. Je komt aanmeren, aanliggen, je legt aan; met enkelen, met velen, op een plek, goed bereikbaar of toegankelijk, voelt je beschermd... Gods Woord is ook echt zo'n haven; het schept en vernieuwt, het geneest en bevrijdt, het maakt nieuw; het is een vriend-e-lijk woord dat het onvriendelijke kwade niet schuwt maar opneemt en omvormt: je mag er zijn, ook het onkruid, het is een stukje van jezelf, toch?

Dat er altijd niet te ver weg, voor ons een haven mag zijn!
En dat we zelf niet te lang wachten om zelf haven te zijn voor anderen.


Gods nabijheid die ik zocht
komt als een beschermende mantel over mij
door vele goede mensen om me heen.
Hij komt in troostende taal,
verrast me met zachte zomerzon
en onverwacht-warme wenken.
Hij is de tedere moeder, de milde vader
die in zijn kind gelooft,
die fier zijn wankele stappen gade slaat.
God richt me telkens weer op
Hij geeft me ruimte om te staan, vult mij
met druppelende liefde en hoop
Zo vind ik Hem vanbinnen en wenkt Hij me naar buiten
waar ik, nog wat verbaasd en aarzelend,
die ene stap weer zet, het leven tegemoet.
(Jo Spoor - Ter Dennen 10/08/13 )