vrijdag 4 januari 2013

Bij het weekend 'Vorming en MSC-engagement', Zevenkerken, december 2012


Wat bedoelen we met missionair Kerk zijn, en wat niet? Waarom willen we missionair zijn, en waarom is dat vandaag zo belangrijk? En tenslotte: hoe zal dat geschieden, wat is daarvoor nodig ?   Spreker Marc Peersman is vormingswerker-coördinator van CCV in het bisdom Gent en lector in de opleidingen verpleegkunde, vroedkunde en secundair onderwijs van KaHo Sint-Lieven te Sint-Niklaas en Aalst. Hij leidde ons in. We deelden met elkaar wat ons raakte en energie gaf, en na ons even ondergedompeld te hebben in stilte, en voor een tweede keer in het hart van de plaatselijke benediktijnergemeenschap gegeten te hebben, keken we film. Een grappig verhaal met wat ontspannend karakter maar toch enkele doordenkertjes erbij. Zondag vierden we eucharistie met een individueel of gezamenlijk JA-woord op de roep van de Heer. Na het middagmaal was er een afrondend gesprek. Iets over de inhoud:

Voor de stille tijd van zaterdag lazen we enkele uitspraken van onze stichter pater Chevalier. Daarin trof dat hij de leek ziet als een gezinslid, bedoeld in een familie levend, met een beroep want met een opdracht op de werkvloer, in het beroepsleven, en ingedompeld in de maatschappij zoals ze is. Een niet-leek kan dat niet. "Kon dat niet", zullen we vandaag zeggen, want we zijn meer dan honderd jaar later. Een niet-leek, een clericus dus, wordt en werd op een bepaald moment in diens leven 'afgezonderd' voor de dienst van de Heer, om in Zijn naam voor te gaan. Mogelijk is dat iets wat we niet mogen vergeten: liturgie is geen onderonsje, niet enkel een echte familie-van-God-viering, maar ook een moment van God waarin Hij mag zeggen en doen, óns aanzeggen en aandoen wat Hij wil, en die ruimte geven we Hem want Hij heeft zoveel goeds. Moeten we nu missionair zijn? Het weer worden? Niet meer zoals vroeger; de tijd is ook helemaal veranderd. De grondslag is dat God wil verbonden zijn met óns! 'Annoncer Dieu' is zoals God tot speken komen en wel op een aantrekkelijke manier, verrassend en boeiend. Zijn we wat teveel institutioneel  bezig geweest? Hebben we ons teveel op 'schone diensten' gefocust? Hebben we wat teveel 'de job' van God zelf overgenomen (roepen, samenbrengen) omdat we denken dat wij dat beter kunnen of omdat we geloven dat Hij het misschien niet zal kunnen... niet zal doen...?"Zout der aarde zijn, licht der wereld, stad op de berg!" Een beetje profetischer mag ons getuigenis zeker worden.

Geen bescheidenheid maar nederigheid siert ons. Bescheidenheid immers is in de hoek gaan zitten en wachten; wie weet zich zelfs beter voelen dan... Nederig zijn is zijn diensten aanbieden en de mens aan wie, de vrijheid laten om die aan te nemen. Het is gaan zeggen dat je er bènt en iets hèbt dat goed kan doen, maar zich niet opdringen.

We dachten nog eens terug aan de leuke en diepzinnige film 'Chocolat' waar de gastvrijheid tot de boodschap hoort (in nederigheid! niet al te bescheiden). En aan de film 'Het feest van Babette' die onder meer ons herinnert aan Christus die zichzelf geeft en vraagt dat we Hem en Zijn liefde ontvangen!Zullen we even luisteren naar Reinhard Körner? Hij zegt dat we ons meer in God moeten verankeren (religieus zijn kan gezellig verbonden leven betekenen, geloven is sterker); van 'lid zijn van' moeten we evolueren en groeien naar 'kerk vormen' ("Blijf in Mij", zegt Jezus).

Gedoopt worden bijvoorbeeld is niet enkel dankbaar en tevreden het ontvangen leven vieren, maar bovenal 'nieuw leven in Christus'! ("Hij leeft in ons"). We zijn geen christen volgens adres en woonplaats.De Romeinen werden ooit veroverd door de christenen... niet met hun leer, maar wel met de warmte van hun relaties ("Zie hoe ze elkaar liefhebben").

Een rijke zaterdagvoormiddag. Missionair zijn is toch op weg gaan, niet om (iets) te gaan verkopen of om van alles en nog wat te organiseren. Wel 'aanwezig zijn' en getuigen van een volheid die ons geboden werd met ons doopsel ("Ik kan niet anders..." zei Paulus - "Het vuur brandt in mijn gebeente", zei Jeremia - "Laat je [hart en leven] vullen, [wees een waterbekken] en zoek dan naar buiten te stromen", zei Bernardus).

Er was ook humor...Wil je God eens goed doen lachen? Vertel Hem dan je plannen...