vrijdag 17 augustus 2012

Over de voorbije stiltedagen


STILTE


Ik hoor, denk ik,
het gras groeien,
de koeien ademen,
de lucht zachtjes trillen
tussen de statig
zwijgende bomen.

Dit is "zijn", niet doen
niet moeten
niet veel  denken.

Bij U zijn, mijn God
is helemaal zijn.
Is het zo zijn als U mij ziet?
Is het - misschien –
U even zien zoals U bent ?

(Jo Spoor, 09/08/12)



STILTEDAGEN IN WESTMALLE


Na vorig jaar de Stiltedagen in Ranst te hebben beleefd, waren we dit jaar weer terug in het ons inmiddels zo vertrouwde Westmalle. We waren met een grote groep van 38 personen. Een nieuwe indeling in de eetzaal gaf meer ruimte en de maaltijden waren voortreffelijk.

Het zijn voor de deelnemers bijzonder fijne dagen geweest, mooi weer, echt inspirerende vieringen en een goede sfeer onder elkaar. Voor de zes begeleiders/sters zal zo’n grote groep niet altijd gemakkelijk geweest zijn, maar wij, de retraitanten, merkten daar niets van. Er was alle aandacht om ons te helpen de juiste keuzes te maken, om ons te steunen om op de goede weg voort te gaan.

Als ik ’s avonds dankbaar in bed lag, dacht ik: mochten er toch nog meer mensen dit beleven. Je gaat weer fris, met een heldere kijk naar huis.
Ik zeg in ieder geval: veel dank en graag tot volgend jaar.

José, fdnsc Nl



MSC-Stiltedagen  7 – 13 augustus 2012



We dachten maar even, maar een jaar, Ranst en Hof Zevenbergen te moeten verlaten (30 kamers), maar het ‘succes’ heeft ons opnieuw doen kiezen voor Ter Dennen in Westmalle (60 kamers). Een aangename optie, al wàs het vorig jaar heel goed in Ranst.

We startten met 34, zijnde de 5 begeleiders en 29 retraitanten; er kwamen er later nog 4 bij; dus samen (max) 38 betrokkenen; 10 gingen eerder naar huis waardoor we eindigden met28. Men kan voor twee, drie, vier of vijf dagen aansluiten. Van de partij: drie paters MSC en vier zusters FNDSC en handvollen MSC-leken en andere zusters en leken, dus een bonte groep.
De ingrediënten van de stiltedagen? Eenvoudig: stilte. Stilte die thuis hoort in gebed en in het gesprek. Het is even wennen voor iemand die de klassieke retraite op het oog heeft en het daarbij horend dagschema verwacht… Iemand zei het zo na enige ervaring: “… in de gewone retraite krijg je van de spreker, predikant of begeleider  voorgekauwd voedsel; dat is een lekker gerecht of een menu dat soms ook niet voldoet. Hier in de stiltedagen krijg je ingrediënten om je maaltijd zelf voor te bereiden: teksten, verhalen, beelden en die doen in de stilte hun werk als je het toelaat; je weet niet wat er volgt en wat je op je bord krijgt…” Het geheel smaakt.

We hadden dit jaar zes begeleid(st)ers. Vier moeders en twee paters. De voorbije maanden waren we als team al enkele keren samen ‘ten huize van’ (Ekeren en Oudenbosch (Nl) en wisselden daar onze ervaringen uit, geconfronteerd met de cursus die Raf Ingels ons voorlegde en die ooit leermateriaal was in zijn ‘Jezuïetenscholing’ (Dertigdaagse van Ignatius). Nieuwkomer Annemie, pas klaar met een dergelijke cursus van het bisdom, vertolkte een nieuwe frisse ervaring.

De kracht van Gods woord! Het is naar de psalm gesproken en gegeven en komt nooit terug zonder vruchten voort te brengen. Een luisterend oor en een ontvankelijk hart, een flink scheut eenvoud en een veilige plek doen wonderen. Dagelijks vinden we elkaar ‘in de vrijheid van de kinderen Gods’ twee keer, op het middaguur voor de eucharistieviering, en in het avonduur voor een half uur (of een heel uur) aanbidding voor het H. Sacrament van de Eucharistie. Niet elke deelnemer is bekend met deze laatste liturgische praktijk die eerst op zijn minst vreemd overkomt, maar gesitueerd in de eucharistieviering toch een rijkdom vrijgeeft.

Dan is er nog dat ene dagelijkse gesprek waartoe elke retraitant is uitgenodigd om naar eigen nood en verlangen iets terug te zeggen na de gebedstijd die al voorbij is gegaan. De begeleiding zoekt uit hoe het verder kan en moet, of beter: luistert mee naar wat God wil zeggen en hoe Hij dat duidelijk maakt.

Er is een streven om tot drie keer per dag een kleine of flinke tijd te bidden of de stilte haar werk te laten doen. Na een, soms maar na vijf dagen, kan het kleine wonder gebeuren: ontmoeting, herkenning, verinnerlijking… Het is zichzelf tegenkomen, en Iemand verstaan die niet oordeelt, wel begrijpt, zelfs graag ziet, en niet zomaar, maar de kleine ‘grote’ mens die je bent!

Niet de eerste, wel elke volgende avond is er een vrije ontspanningstijd, die in de nabijheid van een wereldbierbrouwerij niet zonder trappist kan zijn. Hier zijn ook vast en zeker luim en humor, spontaneïteit en gezelligheid aan de orde.

Na de prima seniorenretraite van mei in Ter Dennen met pater Germaan Van Muylder (en meer dan veertig deelnemers) waren we al overtuigd van de heerlijke keuken. Soms hadden we de indruk dat we elke dag op een feest zaten, ter gelegenheid van een eerste communie, plechtige communie, huwelijk, wijding, jubileum of vormselvering, maar dat was niet zo. Wèl het lekkere buffet!

Er groeit entwat. Dat ook zovele leken, gewone mannen en vrouwen in de wereld van elke dag, deze stilte op deze manier opzoeken is merkwaardig. Deze mogelijkheid mogen we niemand onthouden. Volgend jaar weer, dezelfde data, dus een dagje opgeschoven: woe 7 – din 13 augustus 2013.

Herman