dinsdag 20 maart 2012

Over vergeven

“De zwakke kan niet vergeven. Vergeven is een eigenschap van de sterken.” Dit is een uitspraak van Mahatma Ghandi, een vrome Indiër, die een wereldmacht kon doen buigen door zijn vastberadenheid en vredelievendheid. In zijn engagement heeft hij zich overigens steeds sterk op Jezus gericht.

Sommige christenen vinden het moeilijk om diegene te vergeven die hen gekwetst heeft. Voor hen is vergeven een steeds terugkerende opgave: ik mag niet kwaad zijn… ik moet vergeven. Dit is niet wat we bedoelen met ‘vergeving’. Verontschuldigen - Grün gebruikt ook het woord Verzeihung - is immers een uitdrukking van sterkte en niet van zwakte.

De andere vergeven kan ik alleen maar wanneer ik eerst van de ander afstand genomen heb. Agressie is een sterke innerlijke kracht, die heb ik nodig heb om de andere uit mezelf te verwijderen.

De tweede stap bij de vergeving is dan dat ik de kwetsuur bij de andere laat… bij diegene
die mij gekwetst heeft. Vergeven is dan: datgene wat de ander mij aandoet weggeven,
terugspelen zodat het mij niet meer belast.

De derde stap bij vergeving bestaat erin dat ik de ander probeer te begrijpen. Wanneer ik begrijp dan is vergeven niet langer een dwingende plicht die ik me opleg om het gebod van Jezus te onderhouden maar een daad van bevrijding. Wanneer ik begrijp dat de andere mij gekwetst heeft omdat hij zelf een ‘gekwetst kind’ is, dat hij zijn eigen kwetsuren doorgeeft, dan heeft hij geen macht meer over mij. Dan word ik vrij van wat hij mij aangedaan heeft.

Zolang ik niet vergeven kan blijf ik aan de andere gebonden. Vergeving daarentegen maakt vrij. Sommige mensen worden ziek omdat ze niet kunnen vergeven. Om te kunnen vergeven hebben we zelfstandigheid en vertrouwen nodig… tegelijkertijd schenkt vergeving ons innerlijke kracht èn klaarheid èn vrijheid.

Uit : “Das Buch der Lebenskunst” A.Grün, p.109, vertaald door Jozefa M.