zondag 11 december 2011

Jozef over het +30 weekend Terug naar de Bron

We keken er zoals altijd naar uit. Een msc-weekend is voor ons een beetje thuiskomen. We waren een beetje laat vrijdagavond en schrokken even omdat we niemand zagen. Gelukkig liep er een van de tieners rond die ons kon binnenlaten. Iedereen was naar de benedenverdieping afgezakt om de nieuwe stille ruimte in te zegenen. Samen dronken we nog een gezellig glaasje trappist van Chimay waar Ivo, als bierliefhebber, voor had gezorgd. Er waren ook weer wat nieuwe gezichten: Ellen en haar kinderen uit Luik en Marleen en Chris uit Boom.

Op zaterdag werden we in de conferentieruimte verwelkomd door Griet Liebens, een collega van Jeannine die ons onderdompelde in het bijbelverhaal van Elia naar de Horeb. Het verhaal leert ons dat we moeten vertrouwen, elke kans grijpen, niet te lang wachten om hulp te vragen en af en toe tijd nemen om ons eens terug te trekken. We kregen de opdracht om  een kleur, een bloem en een beroep aan God te verbinden. Een greep uit de ideeën van de aanwezingen: regenboog, rood, wit, zonnebloem, grassprietje, onkruid, roos, herder, pottenbakker, kunstenaar, cliniclown, priester,…

Na het middagmaal (pitabroodjes, heerlijk!) reden we samen naar Wezemaal voor een wandeling op de Wijngaardberg. We kregen van Ivo deskundige uitleg onderweg. De druiven waren net geplukt voor het maken van Hagelandse wijn. Gelukkig hadden de plukkers hier en daar nog een klein trosje laten hangen.

's Avonds werd de stille ruimte echt gebruikt als serene plaats waar we met z’n allen een uurtje stille tijd beleefden. Dat was voor zover ik weet de eerste keer op een +30-weekend. Ivo leidde de stilte in met de boodschap dat een stille tijd geen “verloren tijd” is, wat het op het eerste zicht lijkt. Iedereen heeft de tijd goed gebruikt. Ik om na te denken wie gebed kan gebruiken en dat zijn er veel meer dan je denkt…

Op zondag, na de ochtendbezinning van Joeri (met zeer sterke teksten) kregen we een videopresentatie voorgeschoteld van Kleopas: “Lieve Hemel!” Dat is meestal wat ouders denken wanneer hun kinderen een vraag stellen over het geloof. Wat antwoord je als je kind vraagt: ”Hoe kan Jezus in dat stukje brood?”, “Waar is opa nu?" We leerden dat kinderen jonger dan elf jaar erg afhankelijk zijn van hun ouders, maar daarna trekken ze zich los. Vragen van je kinderen nooit laten liggen, ze komen niet meer terug! Als je niet direct een antwoord hebt, vraag  waarom zij dit vragen. Misschien heb jij dit vroeger ook al eens meegemaakt. Kinderen hebben een grote nood aan verhalen, maar we zijn dat verhalen vertellen een beetje verleerd. Je mag je kwetsbaarheid tonen, een eerlijk antwoord  geven dat niet lang hoeft te zijn. Het is belangrijk dat ouders wegwijzer zijn.

Toen mochten we eindelijk ons “paspoort van God” bovenhalen. Deze opdracht konden we thuis al voorbereiden. Zo moesten we invullen: Hoe wil jij me aanspreken? Wat zijn mijn hobby’s en talenten? Enz…Iedereen mocht elk paspoort lezen. Daarna mocht iedereen een paspoort uitkiezen en er vragen over stellen. En een date met twee, dat kan heel diep gaan.

Na een heerlijk stuk vlaai beseften we dat dit weekend weer voorbij was. De organisatoren mogen fier zijn op hun werk. Hartelijk dank en doe zo voort!

Jozef Bouwens, oktober 2011
Foto's van Mia Jeunen